Emeği Dedikoduyla Kirletmeyin: Bu Arma Şehrin Umududur

Kahramanmaraş küçük yerdir; burada herkes herkesi tanır ama herkes herkesin niyetini tam tartamaz. Ben çok kullanırım; “Batıpark’ta bir yalan söylersin, Otogar arkasında o yalana kendin de inanırsın” diye…

Son günlerde kulislerde, sokaklarda İstiklalspor üzerinden dönen o yersiz fısıltıları, aslı astarı olmayan dedikoduları dinledikçe; bir gazeteci olarak değil, bu şehrin bir evladı olarak kalemimi elime almam farz oldu. Şehrin dar sokaklarında, kahve köşelerinde ya da sosyal medya mecralarında bir fısıltı gazetesidir gidiyor… Kimisi transferi soruyor, kimisi yönetimin yol haritasını eleştiriyor, kimisi de maalesef o meşhur “şehir dedikodusu” kazanını kaynatıyor.

Ancak bazen durup büyük resme bakmak gerekir. Kulüpten gelen o samimi açıklamayı ve ardından bizzat kulüp başkanıyla yaptığım görüşmeyi yan yana koyduğumda gördüğüm tablo şudur: İstiklalspor, sadece bir futbol takımı değildir; Kahramanmaraş’ın enkaz altından uzanan elidir. Satır aralarında o zor günlerin, depremin sızısı ve yeniden ayağa kalkma iradesi vardı.

Ama ben metinden ziyade, o metnin arkasındaki isme, Ahmet Gaffar Akarca’ya bakıyorum. Gaffar Başkan’ı yıllardır tanırım. Kahramanmaraşspor’da da görev almış biridir kendisi… Samimiyetine, bu şehre olan sevdasının pazarlıksız olduğuna defalarca şahitlik ettim. Dün yanına gidip yüz yüze konuştuğumda da aynı duruşu gördüm. Karşımda sadece bir kulüp başkanı değil; ailesinden, işinden, vaktinden feragat edip “Bu şehir için ne yapabiliriz?” diye dertlenen bir Maraş sevdalısı vardı. Bir iş adamı havasına bürünen bir şahıs değil; karşısındaki kim olursa olsun “Ede” demeden edemeyen, herkesi insan gibi gören biri olarak tanınır kendisi…

Gelelim o çok konuşulan dedikodulara… Unutmayalım ki, asrın felaketini en derin yaramızla yaşadık. Kayıplarımız, acılarımız hâlâ taze. İşte tam o umutların tükendiği noktada, Büyükşehir Belediye Başkanımız Fırat Görgel’in vizyonu ve mevcut yönetimin “gecemiz gündüzümüz bu arma” diyen fedakârlığıyla bir ateş yakıldı. Bu ateş sadece sahada top koşturan futbolcuların değil; sokağa çıkmaya çekinen depremzede çocukların, yarınını göremeyen esnafın umut ateşiydi. Bu takım sadece 2. Lig’e çıkmadı; bu takım, depremden sonra boynu bükük kalan Kahramanmaraşlıya “Biz buradayız, hâlâ ayaktayız” dedirtti. O Play-Off şampiyonluğu bir sportif başarıdan öte, bu şehrin direniş belgesiydi bence…

Şimdi birileri çıkmış; gecesini gündüzüne katan, cebinden ve ömründen veren insanları dedikodu kazanına çekmeye çalışıyor. Ayıptır. Gaffar Başkan ve yönetimi bu armayı siyasetin de ticaretin de üstünde tutarak sırtlanmış durumda. Şehirde oluşan o müthiş kenetlenmeyi, tribünlerdeki o eski heyecanı görmezden gelip niyet okumaya çalışmak bu şehre ihanettir. “Tamam yönetimsel hatalar vardır, başkan tek başına kalmıştır ya da takım menajerlerle yönetilmeye mecbur bırakılmıştır” derseniz size katılırım… Lakin; “çamur at izi kalsın” mantığıyla hareket edilmeye çalışılıyorsa orada art niyet ararım.

Ben şahidim… Ahmet Gaffar Akarca’nın samimiyetine… Şimdi herkes harcanan paraları tartışıyor… Biz geçen yıl sadece şampiyon olup 2. Lig’e mi çıktık? Hayır. Biz asıl şampiyonluğu, depremden aylar sonra tribünlerde omuz omuza verip “Maraş” diye bağırdığımızda kazandık. Biz asıl şampiyonluğu, şehrin çocuklarının üzerine yeniden o kırmızı-beyaz formaları geçirdiğimizde ilan ettik.

Başkanla görüştüğümde o samimiyeti gözlerinde gördüm. Açıklamada da vurgulandığı gibi; en büyük kazanım İstiklalspor çatısı altında şehrin tek vücut olmasıdır. Şimdi bize düşen; dedikodulara kulak tıkayıp bu birlikteliğe sahip çıkmaktır. Yol haritası belirleniyor, istişareler yapılıyor. Bu kulüp şahısların değil, Maraş’ın öz evladıdır.

Sözün özü Edeler; saha skorları gelip geçer, kupalar müzelere yerleşir. Ama yıkılmış bir şehri bir arma etrafında ayağa kaldırmak her kula nasip olmaz. Gelin bu emeği dedikodularla kirletmeyelim. Başkanın ve yönetimin ya da oluşacak yeni yönetimin yanındaki duruşumuzu bozmayalım. Çünkü İstiklalspor güçlüyse, Kahramanmaraş daha güçlüdür.