Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
AKİF ARSLAN
AKİF ARSLAN

Uyuşturucuyla Mücadele Sadece Polisin Görevi Değil

Kahramanmaraş’ta birkaç gün içerisinde gerçekleştirilen narkotik operasyonlarının sonuçlarına baktığımızda, önümüzde yalnızca bir asayiş haberi olmadığını görmemiz gerekiyor.

23, 24 ve 25 Temmuz 2026 tarihlerinde Kahramanmaraş Emniyet Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü ekipleri tarafından dört ayrı çalışma gerçekleştirildi.

Operasyonlarda metamfetamin, sentetik kannabinoid yani bonzai, esrar ve 2 bin 718 adet sentetik ecza hapının yanı sıra suçtan elde edildiği değerlendirilen 28 bin 400 lira nakit para ele geçirildi.

Adli mercilere sevk edilen 9 şüpheli de tutuklanarak cezaevine gönderildi.

Öncelikle emniyet güçlerimizi tebrik etmek gerekiyor.

Çünkü uyuşturucu ile mücadele, herhangi bir suçla mücadeleden çok daha farklı bir anlam taşıyor.

Burada mesele yalnızca uyuşturucu satan bir kişinin yakalanması değildir.

Mesele bir gencin hayatının kurtarılmasıdır.

Bir annenin gözyaşının önüne geçilmesidir.

Bir babanın çaresizliğinin engellenmesidir.

Bir ailenin dağılmaktan kurtarılmasıdır.

Ve en önemlisi, Kahramanmaraş’ın geleceğinin korunmasıdır.

2 bin 718 hap bize ne anlatıyor?

Operasyonda ele geçirilen maddeler arasında özellikle 2 bin 718 adet sentetik ecza hapı dikkat çekiyor.

Rakamları bazen okuyup geçiyoruz.

Ama geçmemeliyiz.

Her bir hapın potansiyel olarak ulaşabileceği bir insan olduğunu düşünün.

Bir lise öğrencisi…

Bir üniversite genci…

İş arayan bir delikanlı…

Arkadaş çevresinin etkisinde kalan bir çocuk…

Belki hayatında ilk defa merak ederek deneyecek biri…

İşte meseleye böyle baktığımız zaman, narkotik operasyonlarında ele geçirilen maddelerin miktarından çok, kaç insana ulaşmasının önlendiğinin önemli olduğunu daha iyi anlayabiliriz.

Uyuşturucu tacirlerinin hedefinde çoğunlukla gençler vardır.

Çünkü bağımlılık oluşturan düzenin devam edebilmesi için sürekli yeni insanların bu karanlık çemberin içerisine çekilmesi gerekir.

Bunun için de merak, arkadaş çevresi, özenti, yalnızlık ve çaresizlik gibi insani zayıflıklardan yararlanılır.

İşte toplum olarak mücadele etmemiz gereken asıl mesele budur.

Polis kapıda bekleyemez

Emniyet güçleri operasyon yapar.

Jandarma kırsalda mücadele eder.

Savcı soruşturmasını yürütür.

Mahkeme suçlu bulunanlara gerekli cezayı verir.

Peki ya biz?

Bir anne olarak, bir baba olarak, öğretmen olarak, esnaf olarak, komşu olarak, mahalle sakini olarak bizim hiç mi sorumluluğumuz yok?

Elbette var.

Hatta uyuşturucuyla mücadelenin en önemli cephesi belki de burasıdır.

Çünkü polis her evin kapısında bekleyemez.

Her okulun koridorunda bir narkotik polisi bulunamaz.

Her çocuğun arkasında günün 24 saati güvenlik görevlisi dolaşamaz.

Ama aile vardır.

Öğretmen vardır.

Komşu vardır.

Mahalle vardır.

Arkadaş vardır.

Toplum vardır.

Eskiden Anadolu şehirlerinde çok güçlü bir mahalle kültürü bulunurdu.

Mahallenin çocuğu yalnızca kendi ailesinin çocuğu sayılmazdı.

Yanlış bir şey yaptığında komşusu görür, uyarırdı.

Esnaf görür, babasına haber verirdi.

Öğretmeni öğrencisinin davranışındaki değişikliği fark ederdi.

Bugün ise aynı apartmanda oturup birbirimizin adını bilmediğimiz bir hayatın içerisine doğru gidiyoruz.

Çocuklarımızın kimlerle arkadaşlık yaptığını, nerelere gittiğini, internet ortamında kimlerle görüştüğünü kimi zaman bilmiyoruz.

Sonra da bir problem ortaya çıktığında, “Nasıl oldu?” diye soruyoruz.

Asıl soru belki de şudur:

Biz ne zaman birbirimizden bu kadar uzaklaştık?

Kahramanmaraş’ın gençlerine sahip çıkmalıyız

Kahramanmaraş genç nüfusu güçlü bir şehir.

Depremin ağır yükünü yaşamış, yeniden ayağa kalkmaya çalışan bir memleketiz.

Şehir yeniden kurulurken sadece binaları yapmak yeterli değildir.

İnsanı da korumamız gerekiyor.

Çünkü şehri şehir yapan beton değildir.

İnsandır.

Bugün Kahramanmaraş’ta konutlar yükseliyor, yollar yapılıyor, yeni iş yerleri açılıyor, rezerv alanlarda çalışmalar devam ediyor.

Bunların tamamı önemli.

Fakat bütün bunların merkezinde insan yoksa yapılan yatırım eksik kalır.

Özellikle gençlerimize yatırım yapmak zorundayız.

Spor alanlarını artırmalıyız.

Gençlik merkezlerini çoğaltmalıyız.

Kültür ve sanat faaliyetlerini desteklemeliyiz.

Mahallelerde gençlerin zaman geçirebileceği güvenli ortamlar oluşturmalıyız.

Bir gence yalnızca “Uyuşturucudan uzak dur” demek yetmez.

O gence uyuşturucudan uzak durabileceği bir hayat alternatifi de sunmalıyız.

Sporu göstermeliyiz.

Sanatı göstermeliyiz.

Kitabı göstermeliyiz.

Mesleği göstermeliyiz.

Üretmeyi öğretmeliyiz.

Bir hedef vermeliyiz.

Çünkü insanın hayatında dolduramadığımız boşluğu birileri mutlaka doldurmaya çalışır.

Uyuşturucu tacirleri de tam olarak o boşlukları arıyor.

Aileler çocuklarını dinlemeli

Burada ailelere de büyük görev düşüyor.

Çocuklarımızla konuşuyoruz ama acaba onları gerçekten dinliyor muyuz?

“Okul nasıl geçti?”

“İyi.”

“Derslerin nasıl?”

“İyi.”

Bu konuşmayı iletişim zannediyoruz.

Oysa gençlerin dünyası bundan çok daha büyük.

Kaygıları var.

Arkadaşlık problemleri var.

Gelecek endişeleri var.

Kendilerini ispatlama çabaları var.

Bazen ailelerine anlatamadıkları meseleleri var.

Çocuk ailesinde kendisini ifade edemezse, kendisini dinleyen başka çevrelere yönelebilir.

İşte tehlike bazen orada başlar.

Bu nedenle anne ve babaların çocuklarıyla kuracağı güçlü bağ, narkotik ekiplerinin yaptığı operasyonlar kadar kıymetlidir.

Çünkü en başarılı mücadele, uyuşturucu kullanmaya başlayan bir insanı kurtarmak kadar, bir insanın uyuşturucuyla hiç tanışmamasını sağlamaktır.

İhbarcılık değil, vatandaşlık sorumluluğu

Uyuşturucuyla mücadelede vatandaş desteği de son derece önemlidir.

Mahallede şüpheli hareketlilik varsa…

Gençlerin sürekli girip çıktığı şüpheli bir adres bulunuyorsa…

Uyuşturucu ticareti yapıldığına ilişkin ciddi bir durum fark ediliyorsa…

“Bana ne” dememek gerekir.

Elbette hiç kimse kendi başına müdahale etmeye kalkmamalı. Böyle durumlarda yapılması gereken güvenlik güçlerine bilgi vermektir.

Bunu ihbarcılık olarak görmek yanlış olur.

Bu, vatandaşlık sorumluluğudur.

Çünkü bugün “Beni ilgilendirmez” dediğimiz uyuşturucu, yarın bizim sokağımıza, apartmanımıza, hatta evimize kadar ulaşabilir.

Uyuşturucunun zengini fakiri, sağcısı solcusu, eğitimlisi eğitimsizi yoktur.

Bağımlılık bir eve girdiğinde siyasi görüş sormaz.

Soyadı sormaz.

Maddi durum sormaz.

O nedenle uyuşturucuyla mücadele, toplumun tamamının ortak meselesidir.

Satıcıyla kullanıcıyı aynı yerde değerlendirmemeliyiz

Bir başka önemli meseleye de dikkat çekmek gerekiyor.

Uyuşturucuyu ticaret haline getirenlerle bağımlılığın pençesine düşmüş insanları toplumsal açıdan aynı gözle değerlendirmemek gerekir.

Uyuşturucu satan, gençlerin hayatını para kazanmak uğruna tehlikeye atan insanlara karşı devlet elbette hukuk içerisinde en kararlı mücadeleyi yürütmelidir.

Ancak bağımlı hale gelmiş insanlar için tedavi, rehabilitasyon ve yeniden topluma kazandırılma yollarını da güçlendirmek zorundayız.

Çünkü bağımlılık batağına düşmüş bir genci dışlamak kolaydır.

Zor olan elinden tutmaktır.

Biz zor olanı yapmak zorundayız.

Bir genci kaybetmek yerine kazanmayı tercih etmeliyiz.

Operasyonlar devam etmeli ama yetmez

Kahramanmaraş Emniyet Müdürlüğü ekiplerinin yaptığı operasyonları bu nedenle önemsiyorum.

Dokuz şüphelinin tutuklanması elbette önemli.

Uyuşturucu maddelerin sokaklara ulaşmadan ele geçirilmesi daha da önemli.

Fakat bütün bunların ardından kendimize şu soruyu sormalıyız:

Uyuşturucuya olan talebi nasıl azaltacağız?

Çünkü yalnızca arzla mücadele ederek bu meselenin tamamen çözülemeyeceği ortada.

Bir tarafta güvenlik güçleri uyuşturucu ticaretinin önünü keserken diğer tarafta Milli Eğitim, belediyeler, üniversiteler, aileler, sivil toplum kuruluşları ve toplumun bütün kesimleri önleyici mücadelede daha fazla sorumluluk üstlenmeli.

Okullarda bilinçlendirme yapılmalı.

Ailelere eğitim verilmeli.

Risk altındaki gençlere ulaşılmalı.

Spor ve sosyal faaliyetler yaygınlaştırılmalı.

Bağımlılıkla mücadele konusunda toplumdaki farkındalık sürekli canlı tutulmalı.

Yani mesele yalnızca narkotik ekiplerinin meselesi olarak görülmemeli.

Bir genci kurtarmak bir geleceği kurtarmaktır

Kahramanmaraş zor zamanlardan geçmiş bir şehir.

Bu şehir çok acı gördü.

Çok insanını kaybetti.

Ama her defasında ayağa kalkmasını da bildi.

Şimdi şehrimizi yeniden inşa ederken gençlerimizi uyuşturucu belasından korumak da yeniden yapılanmanın bir parçası olmak zorunda.

Bir bina yıkıldığında yeniden yapabilirsiniz.

Bir yolu bozarsanız yeniden asfaltlayabilirsiniz.

Bir köprüyü yeniden kurabilirsiniz.

Ama uyuşturucunun elinden alamadığımız bir gencin kaybolan yıllarını geri getirmek çok daha zordur.

Bu nedenle mesele büyümeden müdahale etmek zorundayız.

Emniyet görevini yapacak.

Yargı görevini yapacak.

Devlet kurumları görevini yapacak.

Ama aile de görevini yapacak.

Okul da yapacak.

Mahalle de yapacak.

Biz de yapacağız.

Çünkü uyuşturucuyla mücadelede seyirci diye bir taraf yoktur.

Ya mücadelenin içerisindesinizdir ya da tehlikenin büyümesini uzaktan seyrediyorsunuzdur.

Kahramanmaraş’ın çocuklarına, gençlerine sahip çıkmak hepimizin görevidir.

Bugün gerçekleştirilen bir narkotik operasyonunda ele geçirilen binlerce hapı yalnızca emniyet bültenindeki rakamlardan ibaret görmeyelim.

O rakamların arkasında ulaşılması engellenmiş gençler, korunmuş aileler ve belki de kurtarılmış hayatlar olduğunu düşünelim.

Kahramanmaraş Emniyet Müdürlüğü ve Narkotik Suçlarla Mücadele ekiplerinin kararlı çalışmaları elbette takdiri hak ediyor.

Ancak onlara verebileceğimiz en büyük destek de şudur:

Çocuğumuza sahip çıkmak.

Komşumuza sahip çıkmak.

Mahallemize sahip çıkmak.

Şehrimize sahip çıkmak.

Çünkü uyuşturucuyla mücadele sadece polisin görevi değildir.

Bu mücadele hepimizin mücadelesidir.

Ve unutmayalım:

Bir genci uyuşturucudan uzak tutabiliyorsak, yalnızca bir insanı değil; bir aileyi, bir geleceği ve aslında Kahramanmaraş’ın yarınlarını kurtarıyoruz.

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER