Halkın tanımı Cumhuriyet Halk Partisi’nin Altı Ok’undaki Halkçılık, Ülkücü Hareket’in Dokuz Işık’ındaki Gelişmecilik Ve Halkçılık, Marksizm’in Leninist ve Maoist parti programlarında işçi ve köylü sınıfının yönetimi olarak anlatılmış ve bu ideolojiler çeşitli şekillerde siyasi iktidara taşınmış, iktidar ortağı olmuş, iktidarlara yön vermiştir.

Ben Maraş’ta 1969 genel seçimlerinden bu yana bütün seçimleri hatırlıyorum o zaman çocuktum.
Delege kültürü, ön seçim, erken seçim, yeni kurulan partiler, referandumlar bir tarafa; 1973 genel seçimlerinde Maraş seçmeni CHP listelerinde ön seçimle birinci, ikinci ve üçüncü sırada olan adayları devirip, tercihli oyla listenin en sonunda bulunan adayları TBMM’ye göndermeyi başarmıştır.

Listenin ilk üç sırasına ön seçimle gelen Ali ŞAHİN, Orhan SEZAL, İbrahim ÖZTÜRK tercihli oyla kaybetmiş; listenin en sonunda bulunan üç aday Oğuz SÖĞÜTLÜ, Mehmet ÖZDAL, İsmet AĞAOĞLU tercihli oyla kazanmışlardır.
Bu durum siyaset akademilerinde ders konusudur.
O zaman Türkiye nüfusunun %64’ü okuma yazma biliyordu üstelik.

Halkçı politikalar halk tipi politikalara, sonrada halk dalkavukluğuna evrilirken, anayasal demokrasimiz ve milletimiz bundan bir yarar gördümü, hayır!

Kahramanmaraş siyasi tarihe çok değerli isimler kazandırdı.
1978-1980 arası zor yıllar ve 1983’ten itibaren siyasi yasaklar, vetolar, seçim barajları, hazine yardımlarının eşitsiz dağılımı bazı çevreler için varlık yokluk mücadelesi ve tarihsel hesaplaşma değerinde oldu bu dönemde ve bir tek insan olduğundan çok fazla önem ifade etti.

İdeoloji, parti programı, seçim programı, teşkilat, hükümet programı dışında şahsi yeteneklerle girişilen daha önce örneği görülmemiş çabalar, ilk önce çok cazipti.
Fakat sonra ilkesiz, oportinist ve ben merkezci suyunun suyu bir rekabete dönüştü.

Geçmişin güzelliği, bugünün gücü ve geleceğin aydınlığıdır!
Herşey aslına dönecek mutlaka.