Bugün klavyenin başına oturmak, kelimeleri yan yana dizmek hiç bu kadar zor olmamıştı.

Kalbim sıkışıyor, boğazım düğümleniyor. Şehrimin elli yedi yıllık çınarı, uğruna ömrümü verdiğim, peşinden şehir şehir gezdiğim Kahramanmaraşspor’un profesyonel liglere veda edişini izlemek; sanki öz evladını kaybetmek gibi bir acı…

Ben bu armaya aşık olduğumda, çocuktum.

O kırmızı-beyaz forma sahaya çıktığında dünya dururdu benim için.

Dile kolay; yıllarca yollara düştüm.

Kaç deplasmanda sabahladık, kaç statta “dayak yedik”, kaç kez soğuktan donduk, kaç kez sevinçten ağladık…

Bizimkisi bir “puan” davası değildi hiç; bizimkisi bir “onur” davasıydı.

Diyarbekir’deki o balçık tarlası sadece futbolcuların ayağını kaydırmadı; bizim gençliğimizi, hayallerimizi, omuz omuza verdiğimiz o şanlı maziyi de yuttu.

“Beraberlik yeter” dediler, yetmedi.

O çınar devrildi…

Biz o sahada sadece maçı kaybetmedik, biz o sahada profesyonel kimliğimizi bıraktık.

Soruyorum şimdi: Bu koca çınarı bu hale getirenlerin uykuları kaçıyor mu?

Biz deplasman yollarında armayı savunurken, formanın ağırlığını bilmeyenler bugün bu enkazın hesabını verecek mi?

Eskiyi bilenler bilir; biz bu takımı karşılıksız sevdik.

Menfaatimiz “gol” sesiydi, kazancımız ise sadece gururdu.

Şimdi “Amatör Küme” denilen o soğuk gerçekle yüzleşiyoruz.

Canım yanıyor, içim kan ağlıyor.

Ama şunu kimse unutmasın: Biz o armaya, o formaya “iyi günde” değil, “bir ömürlük” yemin ettik. Aslan bugün balçığa gömülmüş olabilir, kanadı kırılmış, pençesi sökülmüş olabilir.

Ama o kök toprakta olduğu sürece, bu sevda bitmeyecek.

Koca Çınar devrildi evet, ama biz o enkazın altında bile armayı beklemeye devam edeceğiz.

Veda etmiyoruz, sadece yeniden doğmak için bir nefes alıyoruz…

Koca bir kentin hafızası, o balçık tarlasında sahipsiz bırakıldı.

Biz bu arma için bedel öderken, bu çınarı sulamayanlar utansın.

Şimdi şehir futbolu için tek bir teselli, tutunacak tek bir dal kaldı: İstiklalspor.

Koca Çınar devrilirken, şehrin diğer yakasında filizlenen İstiklalspor artık bu şehrin profesyonel liglerdeki tek kalesi, tek temsilcisi konumuna geldi.

İstiklalspor’un yükselişi bize bir nebze nefes aldırsa da, gönlümüzün bir yarısı hep o amatöre düşen şanlı mazide asılı kalacak.

Dilerim ki İstiklalspor, bu şehrin futbol onurunu en üst seviyeye taşır; taşır ki Kahramanmaraş’ın sahipsiz olmadığını herkes görsün.

Ama bizim ilk aşkımız, o “Koca Çınar” düştüğü yerden kalkana kadar bu yara kapanmayacak.

Veda etmiyoruz; bir yanımız İstiklal ile umutlanırken, diğer yanımızla devrilen çınarı ayağa kaldırmak için ant içiyoruz!