Dik ve engebeli arazi şartları nedeniyle biçerdöverlerin giremediği tarım arazilerinde ekin hasadı, traktör gücüyle çalışan emektar patos makineleriyle yapılıyor.
Teknolojinin Giremediği Yerde İmece Ruhu Devreye Giriyor
Andırın’ın temiz havası ve eşsiz doğasıyla bilinen yayla köylerinde sararan ekinlerin hasat zamanı geldi. Ancak arazinin engebeli, parsel yapısının küçük olması köylüleri alternatif ve geleneksel yöntemlere yönlendiriyor. Modern biçerdöverlerin dik yamaçlara çıkamaması nedeniyle, yayla sakinleri geçmiş yılların vazgeçilmezi olan nostaljik “patos” yöntemini günümüze taşıyor.
Hasat dönemi boyunca köylüler arasında tam bir imece usulü dayanışma yaşanıyor. Bir araya gelen üreticiler, sabahın ilk ışıklarıyla tarlalarda tırpan ve oraklarla biçtikleri ekinleri bir araya toplayarak harman alanına getiriyor.
Toz ve Dumana Karışan Bereket
Tarlanın ortasına kurulan ve gücünü uzun bir kayış vasıtasıyla traktörün kuyruk milinden alan emektar patos makinesi, hummalı bir çalışmayla çalıştırılıyor. Köylülerden kimi ekinleri dirgenlerle patosun haznesine doldururken, kimileri ise makinenin arkasından süzülen altın sarısı taneleri çuvallara aktarıyor.
Patosun diğer ucundan havaya savrulan ve rüzgarla dans eden samanlar ise kışın hayvanlara yedirilmek üzere büyük yığınlar halinde biriktiriliyor. Toza dumana aldırmadan, alın teriyle çalışan yayla sakinleri, bu zorlu ama bir o kadar da keyifli süreci şu sözlerle özetliyor:
“Buralarda arazi dik, biçerdöver sokamıyoruz. Biz de babalarımızdan gördüğümüz bu eski patos yöntemini yaşatıyoruz. Hem sporumuzu yapıyoruz hem de komşularımızla bir araya gelip imece usulü işimizi bitiriyoruz. Eski yöntem ama samanın da buğdayın da bereketi bir başka oluyor.”
Andırın yaylalarındaki bu nostaljik manzara, makineleşen tarım çağında insan emeğinin ve komşuluk ilişkilerinin hala ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor.
